Κάποιες ομάδες χριστιανών λέει δεν πάει άλλο με αυτή την ιστορία, αυτή δεν είναι θρησκεία που εγώ θέλω να έχω καμία σχέση, δεν θέλω να έχω καμία σχέση, ούτε με τους Πατριάρχες, ούτε με τους Μητροπολίτες, ούτε με τίποτα, δεν θέλω να έχω σχέση με τον αυτοκράτορα, στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας και του Βυζαντίου. Και εμείς είμαστε δικές μας ομάδες, αυτοί λεγότανε Παυλικιανοί, ήταν μια ομάδα που λεγόταν Παυλικιανοί και δεν ήταν μια ομάδα και αυτή η ομάδα είχε πολλές τάσεις μεταξύ τους, πολλοί από αυτές τις ομάδες που θα σας πω πίστευαν ότι δεν πρέπει να υπάρχουν καν ναοί, δεν πρέπει να υπάρχουν ιερείς ότι κάθε ένας είναι ιερέας του εαυτού του, σας θυμίζει κάτι αυτό και ότι δεν παίρνουνε διαταγές από κανέναν διότι εμείς ζούμε μεταξύ μας, αλληλουποστηριζόμαστε κοινωνικά, οικονομικά κτλ. και δεν χρειαζόμαστε ούτε βασιλείς, ούτε υπουργούς, ούτε αστυνομίες, ούτε τίποτα. Μόνοι μας τα ζούμε όπως ζούμε, όπως σας είπα του Αμίς, ναι, αυτοί επειδή έχουν γραμμένο εις τα παλαιά τους υποδήματα την κεντρική εξουσία, είτε είναι θρησκευτική, είτε είναι πολιτική, τόσο η θρησκευτική εξουσία, όσο και η πολιτική εξουσία το μόνο που σκέφτεται είναι πως θα τους κόψει το λαιμό και θα γίνονται συγκρούσεις μεταξύ τους.
Οι Παυλικιανοί δέχονται πολλές επιθέσεις από την κεντρική εξουσία. Γύρω στο 950 μχ. αποφασίζει το Βυζάντιο να τελειώνει με αυτούς και τους περνάει από μαχαίρι στην περίπου 100000 άτομα υπολογίζεται ότι έσφαξαν από αυτούς στην Μικρά Ασία και άλλα 150 περίπου 1000 άτομα συνελήφθησαν Παυλικιανοί και το Βυζάντιο τους μετέφερε σε διάφορα σημεία της Πελοποννήσου και κυρίως στην Μακεδονία και κυρίως αυτό που είναι σήμερα Βουλγαρία, νότια Βουλγαρία γιατί σκέφτηκε έτσι το κάμανε όλοι οι αυτοκράτορες, όλες οι αυτοκρατορίες όταν θέλουν να σπάσουν έναν αντίπαλο που είναι επικίνδυνος, σφάζουν, αλλά δεν τους σφάζουν όλους, πολλούς τους παίρνουνε γιατί σκέφτονται ότι αν σπαρούνε θα ξεχαστούνε, είναι δυνατοί γιατί είναι όλοι μαζί, άμα ο ένας είναι εδώ, ο άλλος είναι εκεί, θα ξεδοντιαστούνε. Για κακή τους τύχη τους στον υπολογισμό τοποθέτησαν ένα μεγάλο αριθμό στην νότια Βουλγαρία σημερινή, όπως σας είπα, μέσα σε λίγο διάστημα αυτοί οι Παυλικιανοί που είχαν σταλεί στην νότια Βουλγαρία έχουν πιάσει όλους τους ολόγυρα και τους λένε μπύρι-μπύρι-μπύρι και τους κάνουν παυλικιανούς, δηλαδή βογομήλους. Είναι μια άλλη αίρεση που βρίσκουμε που είναι οι Βογομήλοι, οι βογομήλοι δεν ξέρω αν γνωρίζετε, έξω από τη Θεσσαλονίκη υπάρχει νεκροταφείο βογομήλων, όπως υπάρχουν πολλά νεκροταφεία βογομήλων στη σημερινή Σερβία, στη σημερινή Βοσνία και στη σημερινή Βουλγαρία, διότι εκεί στο 900τόσο, στο 1000τόσο, στο 1100, οι βογομήλοι είναι πολλοί και λένε δεν θέλω να ακούω ιερέα, δεν θέλω να ακούω αυτοκράτορα, το κλασικό είναι αντιεξουσιαστές. Δεν θέλω να έχω ναούς, κάνω τελετές στη φύση γιατί ο Θεός έπλασε τη φύση. Οι γυναίκες να είναι σε ίση ακριβώς θέση με τους άντρες, δεν τρώνε, είναι χορτοφάγοι. ενδιαφέρονται για την εξουσία, ναι και μόλις βλέπουνε κάποιο όργανο της τάξεως και της διοίκησης παθαίνουνε ιλιγγιώδη θυμό και έχουνε μια τάση να συγκρουστούνε μαζί τους και η εξουσία έχει μια τάση να τους χτυπήσει. Έτσι το Βυζάντιο θα χτυπήσει τους βογομήλους, αλλά όχι μόνο το Βυζάντιο, διότι οι Βογομήλοι οι οποίοι ζουν σε ομάδες κοινοκτημονικές και κοινοβιακές, πως σας φαίνεται μες στα δάση πολλοί από αυτούς ή και στις πόλεις αλλά σε δικιές τους κοινοβιακές καταστάσεις οι βογομήλοι θα ζήσουνε μεγάλη επιθετικότητα όχι μόνο από την ορθόδοξη εκκλησία, αλλά και από την καθολική εκκλησία διότι αυτοί είχαν αναπτυχθεί και σε περιοχές βορειότερες δηλαδή στη Σερβία κτλ. όπου είχε μπει η καθολική εκκλησία και είχε κάνει εκείνη την προπαγάνδα της, οπότε με τους Βογομήλους συγκρούονταν πολύ. Αναπτύσσονται τόσο πολύ στην κεντρική Βαλκανική στη Δύση αυτά συμβαίνουν γύρω στο 1000 ας πούμε, έτσι στη Δύση έχει αρχίσει η ανάκαμψη, θέλω στο σημείο αυτό να σας θυμίσω κάτι. Μέχρι περίπου το 1300 μ χ. έλεγες Ανατολή, δηλαδή από την Ελλάδα, από την Ιταλία και ανατολικά και σήμαινε πολιτισμός, έλεγες Δύση δηλαδή από την Ιταλία και δυτικά και σήμαινε καθυστέρηση και βαρβαρότητα, από το 1300 μ χ. και κυρίως το 1400-1500 αυτό αναστρέφεται, η Δύση γίνεται όλο και πιο σημαντική, όλο και πιο προχωρημένη, έτσι ώστε να φτάνουμε στο 18ο και 19ο αιώνα που λες Δύση και είναι ταυτόσημο του πολιτισμού και Ανατολή ταυτόσημη τέλος πάντων αναλογικά της καθυστέρησης, εκεί γύρω στο 1000-1100 η Ανατολή είναι η πολιτισμένη και η Δύση είναι απολίτιστη. Όμως έχει αρχίσει να αντιστρέφεται κάπως η τάση και μέσα σε αυτό γίνονται οι σταυροφορίες το 1096, δηλαδή στο τέλος του 11ου αιώνα, γιατί μας ενδιαφέρουν οι σταυροφορίες, διότι αυτές θα φέρουν άλλους μπελάδες. Στους ηγεμόνες της Ευρώπης θα φέρουν άλλους μπελάδες και σε κάθε εξουσία στην Ευρώπη, γιατί, διότι ξεκινούν οι σταυροφορίες με του Πάπα την καθοδήγηση, κεντρικές χώρες για τις σταυροφορίες είναι περιοχές της σημερινής Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας, Γερμανίας κτλ. Αλλά ο Πάπας είναι η κεντρική και αυτοί στην πρώτη σταυροφορία πάνε με τα πόδια, στη πρώτη σταυροφορία οι σταυροφόροι πήγαν με τα πόδια στα Ιεροσόλυμα, άρα πέρασαν μέσα από τα Βαλκάνια, άρα πέρασαν μέσα από το Βυζάντιο, άρα πέρασαν και μέσα από τους Βογομήλους. Αμέσως οι Βογόμηλοι τους εξήγησαν, πήγαν στα Ιεροσόλυμα, πολεμήσανε, κάποιοι από αυτούς ξανά γύρισαν, ξανά πέρασαν από τους Βογομήλους, δεύτερος γύρος φροντιστηρίου και επιστρέφουν εκεί γύρω στο 1200 στις περιοχές τους και αρχίζει το πανηγύρι, πρώτος είναι ένας Βάλτο, αυτός ο Βάλτο είναι έμπορος, πλούσιος έμπορος αναλογικά της Λυώνγύρω στο 1100 - 1200 μ χ. το 1200 περίπου πέθανε. Αυτός είναι ένας πλούσιος έμπορος και λέει δεν μπορεί να είσαι χριστιανός και να είσαι πλούσιος, δεν πάει ή είσαι φτωχός ή είσαι χριστιανός, για να είσαι χριστιανός πρέπει να είσαι φτωχός, να είσαι εθελοντικά φτωχός, μάλιστα, αυτό εξ' άλλου έλεγαν και οι Βογομήλοι και έτσι δλινει τα υπάρχοντα του και αρχίζει και δημιουργεί μια σέκτα δικιά του, η σέκτα αυτή ζει σε κοινότητες κοινοβιακά και κοινοκτιμονικά, ζουν όλοι μαζί, μοιράζονται ότι έχουν και δεν έχουν. Δεν έχουν ναούς, αρνούνται ιερείς και φυσικά έχουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους κάθε πατριάρχη και κάθε μητροπολίτη και κάθε αυτοκράτορα και κάθε αρχηγό αστυνομίας, μάλιστα. Αυτός λοιπόν ο Βάλτο είναι στην ουσία παιδί βογομήλων γιατί πέρασε στη Δύση η στάση αυτή της εθελοντικής φτώχιας και ο Βάλτο δημιουργεί ένα μεγάλο κίνημα λέγονταν βαλδεσιανοί, ανοίξτε και το κινητό σας τώρα, οι οποίοι δρουν και εξαπλώνονται, δημιουργούνται κοινότητες και κοινόβια στην κεντρική και δυτική Γαλλία. Ο Πάπας ακούει για αυτούς και λέει δεν πάει άλλο, να επιτρέπω σε αυτούς τους τύπους να προσβάλλουν την καθολική εκκλησία και τη λειτουργία της και αρχίζει τις επιθέσεις εναντίον των βαλδεσιανών, όμως αυτές οι επιθέσεις εναντίον των βαλδεσιανών θα γεννήσουν ακόμη μεγαλύτερο κίνημα, το μεγαλύτερο κίνημα λέγονταν καθαροί ( Καθάγκα) είναι η ελληνική λέξη καθαρός, γιατί αυτοί έγιναν αυτό που έγιναν από ελληνικές πλευρές, δηλαδή περνώντας μέσα από τα Βαλκάνια. Οι καθαροί θα τους έχετε ακούσει, αυτοί οι καθαροί είναι η πιο πεισματική ομάδα, εκεί γύρω στο 1200-1250, είναι χιλιάδες οι καθαροί, έγινε κάτι το οποίο είχε ξεκινήσει ως κύμα, έγινε ωκεανός με τους καθαρούς στη νότια Γαλλία και σε αυτό που είναι σήμερα βορειοδυτική Ιταλία. Και αυτοί ζούνε σε ομάδες κοινοβιακές, κοινοκτημονικές και δημιουργούν δικά τους βιβλία, διδάσκουν οι λιδιοι. Ο Βαλτο δίδασκε ο ίδιος και έλεγε όποιος θέλει παρακαλώ να σηκωθεί και να εξηγήσει εκείνος το Ευαγγέλιο. Και έτσι η καθολική εκκλησία θα σφαγιάσει όλους τους καθαρούς στο 1250, τέλεια σφαγή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δεν έμεινε ένας ζωντανός, η οδηγία ήταν να σφαγούν τα μωρά, να σφαγούν τα βρέφη, να σφαγούν οι έγκυες, να μην μείνει τίποτα, τίποτα. Και όπου βρεθεί οποιοδήποτε κείμενο των ή οποιοδήποτε τεκμήριο των καθαρών να καεί, να καταστραφεί, να μην υπάρχει. Στο Νίκο Σόφης μια φορά διάβασα ότι βρέθηκε ένα σκισμένο κείμενο των καθαρών και αμέσως όσοι ξέρουν τα πράγματα είπαν αυτό κοστίζει τα δισεκατομμύρια του κόσμου, δηλαδή γιατί είναι τόσο τέλεια η καταστροφή αυτής της κοινότητας των καθαρών, αλλά εντάξει τους καθαρούς τους καθάρισε ο Πάπας, όμως παρουσιάζονται νέοι που βγαίνουν και λένε τα ίδια πράγματα. Είναι ένας Άγγλος ο John Wicklin εκεί γύρω στο 1300 που λέει ότι ο καθένας είναι ιερέας του εαυτού του, άρα δεν δέχεται την θρησκεία, την διοίκηση, ας πούμε της θρησκείας. Και επίσης στην Πράγα δημιουργούνται, παρουσιάζονται επίσης παρόμοιοι Οχούς, αν ξέρετε ένα τμήμα των Τσέχων σήμερα ανήκουν σε μια αίρεση που λέγεται χουσιτική αίρεση ακριβώς από αυτόν τον John Wicklin ο οποίος λέει τα ίδια πράγματα ότι είναι ευθύνη του κάθε χριστιανού να ερμηνεύει το Ευαγγέλιο, ότι δεν πρέπει να υπάρχουν φτωχοί και πλούσιοι, ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία της ισότητας, άρα πρέπει να μοιράζονται τα πλούτη και τίθεται ένα μεγάλο ζήτημα, τι γίνεται με τα πλούτη, αυτή είναι η βάση του προτεσταντισμού, όπως ξέρετε, διότι λίγο μετά θα γίνει ο μεγάλος πόλεμος μεταξύ καθολικών και προτεσταντών, έτσι θα προκύψουν και οι Άμις που είπαμε ξεκινώντας. Προσέξτε να δείτε όμως στην περίπτωση της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης εκεί γύρω στο 1200 θα παρουσιαστεί ένα καταπληκτικό φαινόμενο πολύ διαδεδομένο, λέγονται αν τις έχετε ακούσει Μπεγκουίνε, είναι γυναίκες είναι και άντρες που λέγονται berglars και τι είναι αυτοί, υπήρξε, δημιουργήθηκε μια τεράστια τάση στις Κάτω Χώρες. Αυτό που είναι σήμερα Βέλγιο, Ολλανδία, περιοχές της Γερμανίας, κάποιες περιοχές της βόρειας Γαλλίας όπου χιλιάδες γυναίκες διαμένουν όλες μαζί σε ένα κτίριο και λέγονται μπεγκουίνες. Υπάρχουν ακόμη στις ΗΠΑ μπεγκουίνες, οι τελευταίες μπεγκουίνες είναι στις ΗΠΑ. Αυτές οι μπεγκουίνες πρόσφατα ο γιός μιας φίλης μου πήγε να εργαστεί στη Φλάνδρα στις Κάτω Χώρες και μου είπε , του λέω που είσαι αγόρι μου, λέει είμαι στη Γάνδη, είμαι στην περιοχή αυτή κτλ. και λέω, πες μου περίπου τη γειτονιά σου και λέει, είναι ένα μεγάλο κτίριο εδώ παράξενο στη γωνία παλιό, λέει του 1500 και εγώ κατοικώ εκεί, λίγο πίσω από αυτό, λέω, μήπως είναι ένα κτίριο μπεγκουίνων, λέει, τι είναι αυτές, λέω, ήταν κάτι γυναίκες οι οποίες πριν 400-500 χρόνια ζούσαν όλες μαζί σε μεγάλα κτίρια, κοιμούνταν στα κτίρια αυτά, στα κτίρια μέσα αυτά υπήρχαν εργαστήρια και έτσι εργάζονταν και έβγαζαν την παραγωγή, μαγείρευαν όλες μαζί, έτρωγαν όλες μαζί, ότι εισόδημα έβγαζαν από τα κεντήματα, από τα υφαντά που έβγαζαν, τα μοιραζόντανε μεταξύ τους. Ήταν πολύ θρησκευόμενες, το έκαναν από θρησκευτική άποψη, αλλά η εκκλησία δεν τις συμπαθούσε καθόλου, διότι αυτές ήταν ανεξαρτητοποιημένες εκεί πέρα σε αυτό το κτίριο τους. διάβαζαν μόνες τους την Παλιά Διαθήκη και την Καινή και την Ερμήβαλ και αν κάποια αποκτούσε δεσμό, ερωτευόντανε ένα κύριο, μπορούσε να φύγει από το κοινόβιο, δεν ήταν μοναχές, μπορούσες να φύγεις, αλλ΄ζούσαν σε κοινόβιο και αντιστοίχως και οι άντρες που ζούσαν σε κοινόβιο, κοιτάξτε να δείτε, αυτή η ιστορία του μπορεί κάποιος να είναι χριστιανός και να είναι πλούσιος ή να είναι μουσουλμάνος και να είναι πλούσιος και αν μπορεί κανείς να δέχεται ότι ο χριστιανισμός έχει κοινωνικές ανισότητες και οικονομικές ανισότητες και ο μουσουλμανισμός αν δέχεται κοινωνικές ανισότητες, απασχόλησε πολύ τις θρησκείες αυτές, πρέπει να σας πω, ότι η απάντηση στην πίεση που υπήρχε να ζούμε κοινοκτημονικά και κοινοβιακά από πλευράς και των δύο εκκλησιών είναι η εξής - αν θέλετε να ζείτε κοινοβιακά, κοινοκτημονικά δημιουργούμε μοναστήρια, να πάτε σε μοναστήρια για τις εκκλησίες, το να είσαι να ζεις σε μοναστήρια που είναι κοινοβιακό και κοινοκτημονικό είναι μια λύση, διότι υποθέτει η κεντρική εξουσία της εκκλησίας ότι όντας προϊστάμενος των μοναστηριών θα μπορεί να ελέγχει τη τάση την αντιεξουσιαστική που εκ των πραγμάτων φέρνει το κοινοβιακό. Ξέρετε στο Άγιον Όρος ότι υπάρχουν μοναστήρια που δεν ε[ιτρέπουν στον Πατριάρχη να πατήσει ούτε το κατόφλι τους, του λέει, ποιός είσαι εσύ, λέω τώρα, όχι δεν είναι ο κανόνας, αλλά υπάρχουν τέτοια μοναστήρια και στους Αγίους τόπους υπάρχουν κάποια μοναστήρια τα οποία είναι άγρια, δεν δεχόμαστε καμιά εξουσία στο κεφάλι μας, έτσι πάει πακέτο αυτό το αντιεξουσιαστικό με το κοινοβιακό και το κοινοκτημονικό, έτσι είναι η απάντηση της εκκλησίας, είναι μοναστήρια και αρχίζει αυτή η ιστορία , τα μοναστήρια τι είναι κοινοβιακή, κοινοκτημονική ζωή, σωστά, μάλιστα, δεν υπάρχει περιουσία στα μοναστήρια, αλλά δεν ανήκει στους μοναχούς, ανήκει σε όλους τους μοναχούς, ανήκει στο μοναστήρι, οι μοναχοι ζουν σε ίση κοινωνική ας πούμε κατάσταση με έναν ηγούμενο ο οποίος τέλος πάντων αναγκαστικά είναι εκεί πέρα, διοικητικά, το λέω αυτό, διότι η απάντηση είναι τα μοναστήρια, αλλά κάποιοι λένε δεν θέλουμε μοναστήρια, θέλουμε να ζούμε τρεις άνθρωποί μόνοι μας, ξέρετε τις σκήτες, ξέρετε τους τελείως μεμονωμένους μοναχούς οι οποίοι πάνε και ζούνε σε ένα βράχο και λέει δεν θέλω κανέναν, τέλειωσε, θα ζω τελείως μόνη μου ή μόνος μου, τρεις-τέσσερις ζουν μόνοι τους και λένε, εμείς θα ζήσουμε κοινοκτημονικά, δεν θέλουμε με κανέναν επαφή. Στο Άγιο Όρος υπάρχουν ένα σωστότερο. Το λέω αυτό διότι είναι μια απάντηση στη τάση που υπάρχει για να ζεις κοινοκτημονικά, κοινοβιακά. Πάντως μοναστήρια έχει η ορθοδοξία και ο καθολικισμός, δεν έχει ο προτεσταντισμός μοναστήρια, έτσι ο πρωτεσταντισμός έχει ομάδες σαν τους Άμις οι οποίες ζουν κοινοβιακά και κοινοκτημονικά με το δικό τους τρόπο, δεν έχουν μοναστήρια, γιατί στον πρωτεσταντισμό υπάρχει μια αμφισβήτηση της έννοιας της κεντρικής θρησκευτικής εξουσίας. Στο Ισλάμ δημιουργούνται επίσης μοναστήρια από μια τάση του Ισλάμ που λέγεται σουφισμός, Αλεβή. Αυτή είναι μια παρόμοια τάση με το χριστιανισμό από αυτές που περιγράψαμε, η Τουρκία έχει τη μεγαλύτερη κοινότητα αλεβή στον κόσμο, αναλογικά περίπου 18 εκατομμύρια Τούρκοι υπολογίζεται ότι είναι αλεβή στα 80 ας πούμε, εντάξει είναι μειοψηφία, αυτοί είναι που έχουνε τα διάφορα μοναστικά τάγματα και τα διάφορα δερβίσικα τάγματα, αυτοί θα ξέρετε ότι βρίσκονται σε μικρές ομάδες, έχει σημασία αυτό που σας λέω, σε μικρές ομάδες, σε μικρούς χώρους, άντρες και γυναίκες μαζί, οι χώροι που βρίσκονται και ψέλνουν μόνοι τους δεν έχουν ιερείς, δεν έχουνε, είναι αυτοί αντιεξουαστικοί. Γι' αυτό ο Ερντογάν τους ξεκαθάρισε πριν από 10 χρόνια πότε έγινε αυτή του φετουλαγκιουλένου, δηλαδή κτλ. αυτοί λοιπόν βρίσκονται σε μικρούς χώρους που λέγονται τεκέδες και είναι σε μικρούς χώρους, δεν έχουν μεγάλα τζαμιά, έχει σημασία αυτό που σας λέω, μικροί χώροι για να είναι αγαπητική η ζωή, για να μπορείς να λειτουργήσεις κοινοκτημονικά και πρέπει να είναι, θα γνωρίζετε ίσως ότι αυτή η τάση των αλεβή ας πούμε δίνει τεράστια έμφαση στο να κάνεις φιλανθρωπικά έργα, είναι ομάδες οι οποίες άλλοι υπηρετούν τους αρρώστους, άλλοι τους φτωχούς κτλ. και δίνουν τα χρήματα τους για να γίνονται σχολεία, νοσοκομεία κτλ. γιατί αυτό, γιατί η απάντηση τελικά των χριστιανικών θρησκειών, της χριστιανικής θρησκείας και της μουσουλμανικής θρησκείας δεν είναι το ζούμε κοινοβιακά και κοινοκτημονικά, είναι μια μειοψηφία αυτή η οποία συνεχίζει να το προσπαθεί.
Ο μέσος χριστιανός, ο μέσος μουσουλμάνος έχει αρκεστεί σε αυτό το οποίο κατέληξε η σοφία των αιώνων που κύλησαν, είμαστε σε ένα κράτος, σε κράτη τα οποία έχουν εξουσίες πολιτικές, σεβόμαστε τις πολιτικές εξουσίες, σεβόμαστε τις θρησκευτικές εξουσίες και ισορροπούμε τα πράγματα κάνοντας φιλανθρωπίες. Η φιλανθρωπία έγινε η δικλίδα για την μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων που κανινικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει σε θρησκείες σαν το χριστιανισμό και σαν το Ισλάμ. Αλλά τελικά έγινε δεκτό ότι αυτό είναι η σοφή λύση και ίσως είναι, διότι για να έχεις καταλήξει μετά από 2000 χρόνια επεξεργασία σε αυτό, μοιάζει να λειτουργεί ή στον προτεσταντισμό δεν υπάρχουν μοναστήρια, δηλαδή κοινοβιακά, κοινοκτημονικά, αλλά η επιταγή στον προτεσταντισμό ότι ο πλούσιος, ειδικά ο πλούσιος, όλοι κάνουν φιλανθρωπίες ανάλογα με τα κυβικά τους, έτσι ανάλογα με τα κυβικά πρέπει να κάνεις φιλανθρωπίες, αλλά ο πλούσιος δεν υπάρχει περίπτωση, πρέπει να κάνει πολλές φιλανθρωπίες για να γίνει δεκτός και στο χριστιανισμό και στο Ισλάμ. Στον δε χριστιανισμό εκείνοι οι οποίοι είναι πιο άτεγκτοι στο να κάνουν οι πλούσιοι φιλανθρωπίες, είναι οι προτεστάντες. Στο θα ακούτε κάποιους πάμπλουτους όπως, είναι ξέρω έγώ ο Bill Gates εκείνος που έχει τα χρήματα στο χρηματιστήριο παρά πολύ δυνατός φίλος του, το ξεχνάω τώρα, ένας ηλικιωμένος κύριος ο Buffet πως λέει και διαβάζει στην εφημερίδα ότι έκανε τη διαθήκη του και στα παιδιά του αφήνει αστεία ποσά, λέγοντας ότι δεν χρειάζονται πολλά χρήματα, διότι αλλιώς θα γίνουν άχρηστα και τεράστια χρήματα δισεκατομμύρια δολάρια τα δίνουμε σε αυτό, στο ένα, στο άλλο κτλ. ο Bill Gates επίσης έχει το ίδρυμα, Μίντα πως λέγεται, θεωρείται ότι έχει διαθέσει τα περισσότερα χρήματα καταγεγραμμένα σε έργα φιλανθρωπίας στον κόσμο και είναι προτεστάντης, ο προτεσταντισμός έχει δώσει αυτή την απάντηση ότι ο πλούσιος πρέπει οπωσδήποτε να κάνει έργα κοινωνικής προσφοράς και έτσι η κοινωνία ισορροπεί, βρίσκει την ισορροπία της και έτσι πορεύεται το πράγμα μέχρι τώρα. Προσέξτε όμως στον 19ο αιώνα, δηλαδή το 1840 περίπου βγαίνει μια πολιτική ομάδα και λέει, τι είναι αυτές οι ιστορίες φιλανθρωπίες και ξεφιλανθρωπίες, πρέπει η ανθρωπότητα να ζήσει κοινοκτημονικά, κομμουνιστικά, σωστά, κοινοβιακά, κοινοκτημονικά, μάλιστα, πρέπει να ζει με ακριβή και έντιμη κατανομή του πλούτου, έτσι ώστε ο καθένας να ζει σύμφωνα με τις ανάγκες του κτλ. μάλιστα, από που θα προέλθει αυτό το κίνημα πάλι σε γερμανικό χώρο έχει ενδιαφέρον και οι άμεσοι που σας είπα γερμανικής καταγωγής ήταν και πάλι σε γερμανικό χώρο ο Marx και ο Engels δηλαδή είμαστε στο 19ο αιώνα και λένε κάτι τελείως εντυπωσιακό, να σας πω κάτι, τα μοναστήρια δημιουργούνται μάλιστα όταν οι μοναχοί τώρα δεν είναι πολλοί μοναχοί, όταν οι μοναχοί στα μοναστήρια ξεπερνούσαν τα 400 περίπου άτομα, γινόταν άλλο μοναστήρι, δεν μπορεί ένας χώρος αγαπητικός, ένας χώρος στον οποίο ζεις σαν να είναι ένα κέλυφος να είναι μεγάλος, σας το είπα πριν, οι αριθμοί το λένε, διότι από τα 300-400 άτομα και μετά δεν τον ξέρεις πια τον άλλον, ενώ ζεις κοινοβιακά και κοινοκτημονικά για να είστε μια αγκαλιά. Έτσι τα μοναστήρια σπάζανε σε άλλο μοναστήρι, διπλανό μοναστήρι, σταδιακά γινόταν ένα άλλο μοναστήρι, το λέω αυτό, διότι οι άνθρωποι αυτοί οραματίστηκαν στο 19ο αιώνα να γίνει όλη η γη κοινοκτημονική, ενώ μέχρι τότε δεν έχει πετύχει να λειτουργεί το κοινοκτημονικό σύστημα σε περισσότερους από 500 άντε 1000 ανθρώπους, λειτουργεί σε μικρές ομάδες, αυτή η σκέψη να ζήσει, να γίνει ολόκληρη η γη κοινοκτημονική είναι συγκλονιστική, αλλά πρέπει να βρεις το δρόμο να το κάνεις, αν υπάρχει δρόμος μπορεί να μην υπάρχει, μπορεί πράγματι να είναι υποχρέωση κατά κάποιο τρόπο να γνωρίζεις τον άλλον για να λειτουργήσεις απαραίτητα. Ο κομμουνισμός έκανε το κύκλο του μες στο 19ο αιώνα, όπως ξέρετε πήρε την ιδέα από τους Γάλλους, κάνανε πρώτη την κομούνα στο Παρίσι και ερχόμαστε στον 20ο αιώνα, γίνεται η πρώτη κομμουνιστική χώρα, στη συνέχεια αυξάνονται οι χώρες αυτές οι οποίες καταλήγουν σε κατάρρευση γύρω στο 1990, έτσι, άρα αυτή η προσπάθεια του 1840 στο 1990 μοιάζει να λέει, πως δεν βγήκε, μπορεί απλώς να μην έχει βρεθεί ακόμη ο τρόπος, πάντως δεν βγήκε.
Να σας πω όμως κάτι, το πιο επιτυχημένο, προσπαθείς κοινοκτημονικής, κοινοβιακής ζωής στο σύγχρονο κόσμο έγινε στο Ισραήλ, πότε έγινε οι Εβραίοι ήτανε διεσπαρμένοι, όπως όλοι ξέρουμε μετά από τους Ρωμαίους κτλ. Βρίσκονταν εγκατεστημένοι σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, στην Αμερική κτλ. και το 1870-1880δημιουργείται ένα κίνημα μεταξύ των Εβραίων ότι θα πρέπει να αποκτήσουμε και εμείς πατρίδα, ποια θα είναι η πατρίδα, η πατρίδα μας. Η πατρίδα που μας έδιωξαν οι Ρωμαίοι το 1000, μετά το 1000-1500 μ.χ. δημιουργείται ένα κίνημα που λέγεται Σιωνισμός, αυτό το κίνημα Σιών από τη λέξη Σιόν που θα πει, είναι το ιερό βουνό, γιατί σας το λέω αυτό, το κίνημα δημιουργήθηκε στην Αυστρία από τους κομμουνιστές, τότε οι κομμουνιστές ονομαζόταν σοσιαλιστές, δεν ξέρω, αν ξέρετε, την εποχή που συζητούμε η λέξη σοσιαλιστής, σοσιαλιστικό κόμμα, ας πούμε το κόμμα του Λένιν λεγόταν σοσιαλιστικό κόμμα της Ρωσίας, εν πάση περιπτώσει, γιατί το λέω αυτό, ήταν σοσιαλιστές οι περισσότεροι από αυτούς, οι πρώτοι ας πούμε του σιωνισμού και διαχαίεται το ρεύμα του σιωνισμού στην κεντρική Ευρώπη και στη Ρωσία όπου υπήρχανε μεγάλος αριθμός Εβραίων κατοίκων και γίνονται και μεγάλα , πολύ έρανοι για να μαζευτούν χρήματα για να πάνε οι Εβραίοι στην πατρίδα. Ποια πατρίδα είχαν, προτάθηκαν 70 διαφορετικοί τόποι για πατρίδα, αλλά ότι η Σιών είναι η πατρίδα που δεν ήτανε οθωμανική αυτοκρατορία και κατοικούσαν Παλαιστίνη και Άραβες εκεί ελάχιστη, γιατί σαε το λέω αυτό, διότι παίρνουν απόφαση οι Ρώσοι Εβραίοι ότι θα πάμε τώρα στο Ισραήλ και θα εγκατασταθούμε και αγοράζουν χωράφια, χωράφια από πασάδες Οθωμανούς, γιατί ήταν οθωμανική η περιοχή, αγοράζουν χωράφια με τα χρήματα τους ή από εράνους που γινότανε μεταξύ των Εβραίων όλου του κόσμου, αγόραζαν κτήματα σε σε αυτό που είναι σήμερα Ισραήλ, όχι λίγα κτήματα και πάνε να εγκατασταθούν αυτοί, σουρεαλιστικό. Φεύγουν από τη Ρωσία, φεύγουνε από την Αυστρία, φεύγουνε από την Ευρώπη να πάνε να εγκατασταθούνε σε μια γη που είναι Οθωμανική και οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Άραβες, Παλαιστίνη, σωστά, μάλιστα. Και πως αποφασίζουν ότι θα τα βγάλουν πέρα σε μια τέτοια κίνηση να ζουν κοινοβιακά, κοινικτημονικά και δημιουργούν αυτό που λέγεται, αν το έχετε ακούσει, τα κιμπούτζ, ξεκινούν, είναι μία πάρα πολύ πρωτοπόρα κίνηση ας πούμε, θα μου πείτε και οι Αμι έτσι ζούνε, αλλά εκείνοι ζουν χριστιανικά, έτσι, η τα κιμπούτζ δεν ζούνε λόγω θρησκείας, ζουν λόγω ιδεολογίας ας πούμε που ήταν κοινοί και σιωνισμός και κομμουνισμός, γιατί ήτανε κομμουνιστές, σοσιαλιστές αυτοί και δημιουργούν κιμπούτζ, δεν ξέρω αν γνωρίζετε τα κιμπούτζ έχουν μια ζωή 150 χρόνων στη περιοχή αυτή και είχε το χαρακτηριστικό το μέσο κιμπούτζ δεν ήταν πάνω από 300 άτομα, έχει ενδιαφέρον σε σχέση με τους αριθμούς που σας είπα πριν που μοιάζουνε, είναι σχεδόν άτεγκτη ότι αν θέλεις κάτι να λειτουργεί με τον τρόπο αυτό, δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 300-400 άτομα, έτσι το Ισραήλ είχε και 9000 κιμπούτζ, ακούς τέτοιο νούμερο και ζαλίζεσαι. Μα δεν ήταν μεγάλα τα κιμπούτζ διότι σπάγανε και ένα κιμπούτζ εδώ είναι κιμπούτζ παραπέρα, μάλιστα.
Αν είχατε κάποτε ακούσει το Ισραήλ είχε πρωθυπουργό την Gold Mayer, άμα την θυμόσαστε, μια αντρογυναίκα φοβερή η οποία δεν θυμάμαι, ήταν Πολωνίδα Εβραία, λοιπόν μια και ήταν και άγριος τύπος, φοβερή . Λοιπόν και κάποτε είχα διαβάσει κάτι σαν αυτοβιογραφία της πριν από χρόνια και αυτή είχε ζήσει σε κιμπούτζ, τα χρόνια στο κιμπούτζ το οποίο και μίσησε διότι ήταν τόσο αυτό, κοινοβιακά και κοινοκτημονικά που μια φορά βρήκε ένα μικρό τρανζίστορ κάποιο πιο μικρό ραδιοφωνάκι κάπου πεταμένο, το διόρθωσε, ξέρω εγώ και το έβαλε στο δωμάτιο της, το κιμπούτζ και πέρασε από δίκη. Πως διανοήθηκε να έχει αυτή ραδιοφωνάκι και να μην έχουν όλοι, δηλαδή ήτανε το εννοούσαν στο κιμπούτζ, ότι είναι κοινοκτημονικό το πράγμα, τώρα δεν είναι έτσι, έχουν μειωθεί πάρα πολύ ο αριθμός των κιμπούτζ και είναι φανερό ότι είναι σε αποδρομή, δεν είναι πια όπως ήταν, συνεχίζουν όμως να υπάρχουν και να μοιράζονται την ανατροφή των παιδιών, όλοι μαζί το τρώνε, όλοι μαζί το μαγειρεύουν, κρατιούνται κάποια πράγματα, είναι ένα επιτυχημένο σχήμα το οποίο και αυτό όμως μοιάζει πως καταρρέει. Γενικά τα μοναστήρια πια δεν ελκύουν πολλούς ανθρώπους, όπως ξέρετε κάποτε τα μοναστήρια ήταν χιλιάδες με πολλούς μοναχούς, τώρα έχουνε και στον καθολικό και στο χριστιανικό και στο Ισλάμ μειωθεί, άρα μάλλον αυτό το σύστημα του κοινοβιακού, κοινοκτημονικού βίου ίσως είναι ανέφικτο με την πορεία των πραγμάτων, κάποια άλλη ιδέα μπορεί να φέρει κάποια δυνατότητα. Να σας πω, η ανθρωπότητα είναι πλέον δισεκατομμύρια, μιλάμε για μιλιούνια, αν δηλαδή το να λειτουργεί το πράγμα αγαπητικά σε μικρές ομάδες μπορούσε να στηθεί σε προηγούμενους αιώνες που οι άνθρωποι ήταν πάρα πολύ λιγότεροι από σήμερα με τέτοιους ρυθμούς ανάπτυξης ανθρωπότητας μοιάζει ανέφικτο, αλλά μπορεί κάτι να μην έχουμε σκεφτεί και να έρθει, πάντως το αίτημα της φιλανθρωπίας γίνεται όλο και πιο ισχυρό στην ανθρωπότητα, δηλαδή και αυτό ίσως είναι μια ισορροπία στα πράγματα. Αυξάνονται οι ομάδες που γιατί δεν είναι μόνο ως άτομο να είσαι φιλάνθρωπος ή να μετέχεις σε φιλανθρωπικές ομάδες οι οποίες κάτι προσφέρουν, αυτό αυξάνεται, ίσως έχουμε ανάγκη σε μικρές ομάδες να βρεθούμε να νιώσουμε και εμείς τη γλύκα του ότι ακουμπάμε ο ένας τον άλλον για να βοηθήσουμε και τον εαυτό μας και τον άλλον.
Κάτι πολύ παλιό στον άνθρωπο, στην ανθρώπινη ζωή. Σας ευχαριστώ πολύ και λυπάμαι αν πήγα, συνηθίζω να ξεφεύγω από το χορό.......
