13. Ξεχασμένοι συνθέτες κλασσικής μουσικής - Μπαρόκ περίοδος 2

Ξεχασμένοι Συνθέτες

79. Matthias Weckmann (1616-1674)

 

O Matthias Weckmann ήταν Γερμανός μουσικός και συνθέτης της περιόδου Μπαρόκ. Γεννήθηκε στην Niederdorla (Θουριγγία) και πέθανε στο Αννόβερο. ο Weckmann συνέθεσε χορωδιακά πρελούδια και μουσική για όργανο και κλειδοκύμβαλο, πολλές σονάτες για 3 ή 4 όργανα και ορχηστρική και χορωδιακή θρησκευτική μουσική. Το έργο του θα είχε ξεχαστεί, εάν δεν υπήρχε ενδιαφέρον κατά τον 19ο αιώνα να αναζητηθούν οι προκάτοχοι του Γιόχαν Μπαχ.

 Matthias Weckmann • Weine nicht, es hat überwunden

 

 

Matthias Weckmann: Canzon in d (III). Arturo Barba, 1744 Montesa historic organ

 

 

 

Matthias Weckmann (1618-1674) Der Tod is verschlungen

 

 

 

 

80. Johann Schmelzer (1623-1680)

Ο Johann Heinrich Schmelzer ήταν ένας Αυστριακός συνθέτης και βιολονίστας της εποχής του Μπαρόκ. Δεν είναι γνωστό τίποτα για τα πρώτα χρόνια της ζωής του, αλλά φαίνεται να έφθασε στην Βιέννη κατά το 1630 και παρέμεινε συνθέτης και μουσικός στην Αυλή των Αψβούργων μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Schmelzer ήταν ένας από του σπουδαιότερους βιολονίστες εκείνης της περιόδου και επηρέασε πολύ τους μετέπειτα Γερμανούς και Αυστριακούς συνθέτες του βιολιού. Ήταν ο πρώτος Αυστριακός συνθέτης της γενιάς του και επηρέασε τον Heinrich Ignaz Biber.
 
J.H.SCHMELZER - Ciaccona in A major

Johann Schmelzer: Sonata Quarta; Elizabeth Blumenstock, baroque violin, with Voices of Music

 

81. Jean-Henri d" Anglebert (1635-1691)

O Jean-Henri d' Anglebert ήταν ένας Γάλλος συνθέτης, βιρτουόζος του κλειδοκύμβαλου και οργάνου. Ήταν ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες κλειδοκύμβαλου του καιρού του. Το κύριο έργο του D' Anglebert είναι μια συλλογή από τέσσερες σουίτες για κλειδοκύμβαλο που εκδόθηκε το 1689 στο Παρίσι, κάτω από τον τίτλο - Pieces de clavecin.


Jean-Henry D'Anglebert : Folies d'Espagne

Jean-Henry D'Anglebert Pieces D'Orgue,Scott Ross

 

82. Heinrich Biber (1644-1704)

O Heinrich Ignaz Franz von Biber ήταν ένας Βοημός-Αυστριακός συνθέτης και βιολονίστας. Γεννήθηκε στην μικρή Βοημική πόλη του Wartenberg. Ο Biber εργάστηκε αρχικά στο Graz και τελικά εγκαταστάθηκε στο Salzburg μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Biber ήταν ένας από τους πιο σπουδαίους συνθέτες βιολιού στην ιστορία του οργάνου. Έγραψε επίσης ένα από τα πρώτα γνωστά έργα για σόλο βιολί, την μνημονιακή passacaglia από τις μυστηριακές σονάτες (Mystery Sonatas) που μέχρι σήμερα παίζεται σε κοντσέρτα.
Αντίθετα από τους περισσότερους συνθέτες για βιολί, ο Biber δεν περιόρισε τις συνθέσεις του μόνο για βιολί. Ήταν επίσης πληθωρικός συνθέτης θρησκευτικής μουσικής, λειτουργίες, ρέκβιεμ, μοτέτα κλπ. Μεταξύ των πολυφωνικών του έργων, το γνωστότερο είναι η λειτουργία Missa Salisburgensis (1682).

Heinrich Ignaz Franz Biber (*1644-1704†) - Missa Salisburgensis

BIBER PASSACAGLIA - Elicia Silverstein, violinist

Heinrich Ignaz Franz von Biber - Missa Bruxellensis (c.1700)

H.I.F. Biber Rosenkranz Sonaten, The Mystery Sonatas 1

 

83. Christopher Simpson (1615-1669)

O Christopher Simpson ήταν ένας Άγγλος μουσικός και συνθέτης, ασχολούμενος ιδιαίτερα με το όργανο viola da gamba. Όλα τα διασωθέντα έργα του αφορούν σύνολα βιολιού ή σόλο βιολί.

Christopher Simpson - Suite in D-major

Christopher Simpson - The Monthes - January

 

84. Carlo Legrenzi (1626-1690)

 

Ο Giovanni Legrenzi ήταν ένας Ιταλός συνθέτης όπερας, χορωδιακής και ενόργανης μουσικής και οργανίστας της μπαρόκ εποχής.Ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους συνθέτες στην Βενετία στα τέλη του 17ου αιώνα. O Legrenzi συνέθεσε 17 όπερες, με πιο γνωστή του όπερα τον  Achille in Scyro (1664).

 

Giovanni Legrenzi (1626-1690) - Dies Irae

 

 

 

Giovanni Legrenzi "Lumi, potete piangere" - Nuria Rial, Philippe Jaroussky

 

 

 

 

Άκις και Γαλάτεια ως έμπνευση στη μουσική

Η Γαλάτεια ήταν μία από τις 50 Νηρηίδες κόρες του Νηρέα και της Δωρίδος που ήταν θεότητες της ήρεμης θάλασσας και που αναφέρεται στα έργα του Ομήρου και Ησιόδου, όπου περιγράφεται ως η πιο αγαπημένη από τις 50 Νηρηίδες. Τα ονόματα αρκετών Νηρηίδων σχετίζονται και θυμίζουν ιδιότητες της γαλήνιας θάλασσας, όπως η Ακταία, η Αλία, η Γαλήνη, η Κυμώ, η Κυμοδόκη, η Κυματολήγη, η Ευλιμένη και η Παντοπόρεια. Μεταξύ αυτών και η Γαλάτεια, η οποία μας φέρνει στο νου την γαλήνια σαν το γάλα θάλασσα και η οποία στην μυθολογία αναφέρεται λευκή σαν γάλα, εξ' ου και το όνομα της. Η Γαλάτεια ήταν η αγαπημένη του κύκλωπα Πολύφημου και μητέρα του γιου του Γαλάτη, γενάρχη των Γαλατών. Μεταγενέστερη παράδοση θέλει και τον Ιλλυριό γιο του Πολύφημου και της Γαλάτειας και αδελφό του Γαλάτη και του Κέλτη. Παρά τη σχέση της με τον Πολύφημο, του οποίου υπήρξε σύζυγος, αν και τον παντρεύτηκε με την βία, περίφημος παραμένει στη μυθολογία ο έρωτας της με τον νεαρό βοσκό Άκι. Ο Άκις ( Acis ) ήταν ποτάμια θεότητα της ρωμαϊκής μυθολογίας. Σύμφωνα με τον Οβίδιο ήταν το πνεύμα του ένος αρχαίου ποταμού που πήγαζε από την Αίτνα στην Σικελία. Ο Άκις ήταν γιος του Φαύνου και της νύμφης Σιμαιθίδας και τον σκότωσε από ζήλεια ο Πολύφημος. Η ιστορία του έρωτα του Άκι και της θαλασσινής νύμφης Γαλάτειας αναφέρεται στις μεταμορφώσεις του Οβιδίου.  Μια μέρα που η κόρη με το κατάλευκο δέρμα ακουμπούσε στο στήθος του αγαπημένου της στην ακρογιαλιά, ο Πολύφημος τους είδε και κυνήγησε τον ωραίο Άκη που προσπάθησε να ξεφύγει. Όμως ο Κύκλωπας εκσφενδόνισε βράχο εναντίον του που τον συνέθλιψε. Το αίμα του βγαίνοντας κάτω από το βράχο, μεταμορφώθηκε από την νύμφη στο ποταμό Άκι ή Ακίνιο, στους πρόποδες της Αίτνας. Το καταστροφικό του πάθος δεν οδήγησε πουθενά, αφού η Γαλάτεια μεταμόρφωσε τον Άκι σε ένα  πνεύμα ποταμού αθάνατο, όπως ήταν και η ίδια. Η ιστορία αυτή δεν εμφανίζεται πουθενά αλλού και είναι ίσως μια ευχάριστη φαντασίωση του τρόπου με τον οποίο ο μικρός ποταμός αναβλύζει κάτω από ένα βράχο. Τον μύθο του Άκι και της Γαλάτειας τον αναφέρει μόνο ο Οβίδιος και ίσως είναι δική του εφεύρεση .  Η ιστορία αυτή αποτέλεσε πηγή έμπνευσης, ποιημάτων, όπερας, ζωγραφικής και αγαλμάτων κατά την αναγέννηση και ύστερα.

 Nicolas Poussin : Ο Άκις και η Γαλάτεια, ζωγραφικός πίνακας (1630).  Από τον μύθο του Άκι και της Γαλάτειας εμπνεύστηκαν έργα τους οι παρακάτω συνθέτες. OPERA COMPOSER MYTH SOURCE DATE Accis y Galatea Antonio Literes . 1708 Acis and Galatea George Frederick Handel . 1732 Acis et Galatée Jean Baptiste Lully . 1686 1. Χαίντελ, "Άκις και Γαλάτεια", ποιμενική όπερα ή σερενάτα. Ο Άκις και η Γαλάτεια είναι ένα μουσικό έργο του Χαίντελ με ένα αγγλικό κείμενο του John Gay. Το έργο έχει περιγραφεί με διαφόρους τρόπους ως σερενάτα, ποιμενική  όπερα ή μια μικρή όπερα ή ακόμη και ένα ορατόριο. Η πρεμιέρα του δόθηκε το 1718. Γράφτηκε για την ευχαρίστηση της βασιλικής αυλής. Η μουσική στην πρώτη πράξη είναι κομψή και αισθησιακή, ενώ στην δεύτερη αναδύει ένα αίσθημα μελαγχολίας και απλότητας. Ο Άκις και η Γαλάτεια ήταν μέχρι τώρα το πιο δημοφιλές δραματικό έργο του Χαίντελ με συνεχή παρουσία στις θεατρικές σκηνές, αν και σήμερα περιέχει μουσικά μέρη που δεν τα πρόσθεσε ο Χαίντελ. "Happy we!" from Handel's Acis and Galatea 1. Ouverture 2. No. 1 - Chorus: "Oh the pleasure of the the plains". 2. Antonio Literes : Accis y Galatea Ο Antonio de Literes ( 1673-1747) ήταν ένας Ισπανός συνθέτης. Το πιο γνωστό του έργο ήταν ο " Άκις και η Γαλάτεια", σε λιμπρέτο του Jose de Canizares. Το έργο ήταν ξεχασμένο 200 χρόνια και ηχογραφήθηκε μόλις το 2003 με ενθουσιαστικές κριτικές. Antonio Literes, Acis y Galatea (1 to 4 of 25) Composer: Antonio Literes (circa 1670 - 1747) Date Written: 1708 Period: Baroque Country: Spain Language: Spanish 3. Jean Baptiste Lully : Acis et Galatea Ο Jean-Baptiste Lully ( 1632-1687) ήταν ένας Γάλλος συνθέτης, γεννημένος στην Ιταλία, ο οποίος πέρασε τον περισσότερο χρόνο της ζωής του στην υπηρεσία της αυλής του βασιλιά Λουδοβίκου του 14ου της Γαλλίας. Θεωρείται ο σημαντικότερος μουσικός της γαλλικής μουσικής μπαρόκ . Η όπερα του, Άκις και Γαλάτεια, αντίθετα από τις άλλες του όπερες που χαρακτηρίζονται ως μουσικές τραγωδίες, ο Λουλύ την ονόμασε ως ηρωϊκό ποιμενικό, γιατί έχει ένα ποιμενικό θέμα και αποτελείται από 3 πράξεις, σε αντίθεση με τις συνήθης 5 πράξεις. Κατά τα άλλα δεν διαφέρει από τις μουσικές τραγωδίες. Το λιμπρέτο έγραψε ο Jean Galbert de Campistron πάνω στο μύθο από τις μεταμορφώσεις του Οβιδίου. Lully: Acis & Galatee (Minkowski) 1/2