Η Αντιγόνη ως πηγή έμπνευσης στη μουσική

Αντιγόνη (Σοφοκλή)

Η Αντιγόνη είναι αρχαία τραγωδία του Σοφοκλή που παρουσιάστηκε πιθανότατα στα Μεγάλα
Διονύσια του 441 π.χ. Το θέμα της προέρχεται από τον Θηβαϊκό κύκλο, απ' όπου ο Σοφοκλής άντλησε υλικό και για δύο άλλες τραγωδίες του, τον «Οιδίποδα Τύραννο» και τον «Οιδίποδα επί Κολωνώ». Τα «γεγονότα» της «Αντιγόνης» είναι μεταγενέστερα χρονολογικά από εκείνα των τραγωδιών για τον Οιδίποδα, αλλά η «Αντιγόνη» παρουσιάστηκε πριν από αυτές. Θέμα της είναι η προσπάθεια της Αντιγόνης να θάψει τον νεκρό αδελφό της Πολυνείκη, παρά την αντίθετη εντολή του Κρέοντα, βασιλιά της Θήβας, θέτοντας την τιμή των θεών και την αγάπη για τον αδερφό της υπεράνω των νόμων των ανθρώπων. Η «Αντιγόνη» είναι η δεύτερη αρχαιότερη σωζόμενη τραγωδία του Σοφοκλή, μετά τον «Αίαντα» .


Η Αντιγόνη ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά που ο Οιδίποδας απέκτησε με την Ιοκάστη, βασίλισσα της Θήβας, χωρίς να γνωρίζει πως εκείνη ήταν η φυσική μητέρα του.
 Τα υπόλοιπα παιδιά τους ήταν η Ισμήνη, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης.
Ο Οιδίποδας είχε καταραστεί τους γιους του να διαφωνήσουν για το μοίρασμα της κληρονομιάς τους και να αλληλοσκοτωθούν, επειδή είχαν παραβιάσει διαταγές του.
Όταν ο Οιδίποδας ανακάλυψε την αλήθεια για την καταγωγή του αυτοεξορίστηκε και τα δύο αδέρφια συμφώνησαν να κυβερνούν εναλλάξ τη Θήβα ανά έναν χρόνο. Μετά το πρώτο έτος διακυβέρνησης ο Ετεοκλής αρνήθηκε να παραχωρήσει τον θρόνο στον Πολυνείκη. Έτσι ο δεύτερος έφυγε από τη Θήβα και πήγε στο Άργος, όπου παντρεύτηκε την κόρη του βασιλιά Άδραστου και οργάνωσε εκστρατεία εναντίον της Θήβας. Η εκστρατεία απέτυχε, όμως και οι δύο αδερφοί σκοτώθηκαν σε μονομαχία μεταξύ τους.
Τον θρόνο ανέλαβε τότε ο Κρέων, αδερφός της Ιοκάστης, που διέταξε να μείνει άταφο το πτώμα του Πολυνείκη επειδή πρόδωσε την πατρίδα του.

Ο πρόλογος της τραγωδίας τοποθετείται χρονικά στο ξημέρωμα της ημέρας που ακολούθησε τη λύση της πολιορκίας.
 Ο Κρέοντας έχει ήδη δώσει την εντολή να μην ταφεί ο Πολυνείκης, ως προδότης, με την απειλή αυστηρής τιμωρίας (λιθοβολισμό) σε όποιον παραβεί τη διαταγή.
 Έξω από το ανάκτορο εμφανίζονται η Αντιγόνη και η αδερφή της η Ισμήνη. Η Αντιγόνη ανακοινώνει την απόφασή της να θάψει τον Πολυνείκη, σύμφωνα με τους θεϊκούς άγραφους νόμους που επιβάλλουν κανένα πτώμα να μην μένει άταφο, χωρίς νεκρικές τιμές. Η Ισμήνη αρνείται να συνεργαστεί, φοβούμενη τη δύναμη του Κρέοντα, και δεν καταφέρνει να αλλάξει τη γνώμη της Αντιγόνης.
 Μετά τη φορτισμένη συνομιλία τους ακολουθεί η πάροδος του Χορού, που αποτελείται από γέροντες της Θήβας. Η πάροδος θριαμβολογεί τη νίκη εναντίον των εχθρών.
Στη συνέχεια καταφθάνει ο Κρέοντας και ανακοινώνει τις νέες αξίες σύμφωνα με τις οποίες προτίθεται να κυβερνήσει την πόλη, καθώς και την απόφασή του για τη μη ταφή του Πολυνείκη. Στην επόμενη σκηνή μπαίνει αναπάντεχα ένας από τους φύλακες του άταφου πτώματος και ανακοινώνει ότι με άγνωστο τρόπο έγινε συμβολική ταφή του νεκρού, τον οποίο σκέπαζε τώρα λεπτή στρώση χώματος. Ο Κρέοντας διατάζει τον φύλακα να βρει τον παραβάτη και το επεισόδιο κλείνει με ένα χορικό που εξυμνεί την απεριόριστη δύναμη του ανθρώπου αλλά επισημαίνει την αδυναμία του απέναντι στις θεϊκές δυνάμεις και την αναπόφευκτη φύση του να δρα ενάντια στους νόμους θεών και ανθρώπων.
Στο δεύτερο επεισόδιο, επανέρχεται στη σκηνή ο φύλακας οδηγώντας την Αντιγόνη, που συνελήφθη όταν επιχείρησε εκ νέου ταφή. Ακολουθεί έντονη αντιπαράθεση μεταξύ Αντιγόνης και Κρέοντα και στη συνέχεια έρχεται στη σκηνή και η Ισμήνη, που κατηγορείται από τον βασιλιά για συνεργασία στην ταφή. Αν και δεν είχε αναμιχθεί στην ταφή, η Ισμήνη δεν αποκρούει τις κατηγορίες και ο Κρέοντας αποφασίζει να τιμωρήσει και τις δύο.
Στο δεύτερο στάσιμο ο Χορός θρηνεί τη μοίρα της οικογένειας των Λαβδακιδών, που οι κατάρες της πλήττουν τώρα και τα νεότερα μέλη της.
Στο τρίτο επεισόδιο εμφανίζεται ο Αίμονας, γιος του Κρέοντα και αρραβωνιαστικός της Αντιγόνης, που στην αρχή προσπαθεί με σύνεση να μεταπείσει και έπειτα συγκρούεται με τον πατέρα του για το θέμα της ταφής και την τιμωρία της Αντιγόνης. Αδυνατώντας να αλλάξει γνώμη στον Κρέοντα, φεύγει από τη σκηνή αφήνοντας την απειλή στον πατέρα του πως δεν θα τον ξαναδεί.
 Με την παρότρυνση του Χορού ο Κρέοντας αποφασίζει να μην τιμωρηθεί η Ισμήνη και αλλάζει την τιμωρία για την Αντιγόνη να κλειστεί σε σπήλαιο, χωρίς τροφή και νερό, μέχρι να πεθάνει (και όχι να λιθοβολιστεί), ώστε να μην πέσει μίασμα την πόλη.
 Στο τρίτο στάσιμο ο Χορός εξυμνεί την παντοδυναμία του έρωτα μέσα στη τραγικότητα της σύγκρουσης του εθιμικού δικαίου με τον νόμο.
Το τέταρτο επεισόδιο περιλαμβάνει τον θρήνο της Αντιγόνης καθώς οδηγείται στον τάφο / φυλακή της. Μέσα στον θρήνο της παραλληλίζει αυτό που της συμβαίνει με την τύχη μιας θεάς, πράγμα στο οποίο ο Χορός αντιδρά θυμίζοντάς της τα παραπτώματα των γονιών της, και στο σημείο αυτό η Αντιγόνη ξεσπά με βαθύ πόνο. Εκεί εμφανίζεται ο Κρέοντας με λόγια σκληρά και διαταγές να πάνε να την θάψουν ζωντανή, ενώ η Αντιγόνη συνεχίζει το μοιρολόι και απαντά στα σκληρά του λόγια και τελικά οδηγείται στη σπηλιά από τους φύλακες. Στο χορικό που ακολουθεί ο Χορός προσπαθεί μάταια να φέρει παραδείγματα ώστε να δείξει στον Κρέοντα πως δεν έχει πράξει σωστά, όμως ο Κρέοντας παραμένει ανένδοτος και αμίλητος.
Στο πέμπτο επεισόδιο ο μάντης Τειρεσίας προειδοποιεί τον Κρέοντα ότι οι θεοί είναι οργισμένοι για την ασέβεια απέναντι στον νεκρό και δεν αποδέχονται τις θυσίες. Ο Κρέων τον κατηγορεί για χρηματισμό και του φέρεται με ασέβεια, αναγκάζοντάς τον να αποχωρήσει, όμως ο Τειρεσίας φεύγοντας κάνει προφητείες εναντίον του Κρέοντα, ο οποίος εύκολα πλέον πείθεται από τον Χορό να αλλάξει στάση και να αναιρέσει και τις δύο εντολές του.
 Στο πέμπτο στάσιμο ο Χορός κάνει αγωνιώδη επίκληση στον Βάκχο να συνδράμει για το καλό της πόλης. Στη συνέχεια φθάνει ένας αγγελιοφόρος που ανακοινώνει, πρώτα στον Χορό και έπειτα και με λεπτομέρειες στην Ευρυδίκη, σύζυγο του Κρέοντα, ότι ο Αίμονας αυτοκτόνησε. Εξιστορεί ότι χωρίς να γνωρίζει ο Αίμονας πως ο Κρέοντας είχε ανακαλέσει τις διαταγές του, πήγε στον τάφο / φυλακή της Αντιγόνης και τη βρήκε απαγχονισμένη. Όταν έφτασε εκεί ο Κρέοντας για να την αποφυλακίσει, έχοντας καθυστερήσει θάβοντας πρώτα τον νεκρό, ο Αίμονας του επιτέθηκε, αστόχησε και απελπισμένος αυτοκτόνησε. Η Ευρυδίκη φεύγει σιωπηλή και ακολούθως εμφανίζεται ο Κρέοντας κρατώντας τον νεκρό του γιο, θρηνώντας. Πάνω στον θρήνο του εμφανίζεται ο δεύτερος αγγελιοφόρος και του αναγγέλλει τον θάνατο της Ευρυδίκης που μόλις αυτοκτόνησε. Ο Κρέοντας συνθλίβεται εντελώς, παραδέχεται πως η αστοχασιά του έφερε όλο αυτό το κακό και αυτοεξορίζεται. Ο Χορός κλείνει την τραγωδία επαινώντας τη φρόνηση και κατακρίνοντας την αστοχασιά.

Με το θέμα της Αντιγόνης συνέθεσαν μουσικά έργα οι παρακάτω αναφερόμενοι συνθέτες.

Orlandini (1718 ), P.A.Ziani ( 1660 ), Niccolo Zingarelli ( 1790 ), Arthur Honegger ( 1927 ), William Russo ( 1967 ).

Giuseppe Maria Orlandini

From Wikipedia, the free encyclopedia

Ο Giuseppe Maria Orlandini ήταν ένας Ιταλός συνθέτης του μπαρόκ, ιδιαίτερα γνωστός για τις περισσότερες από 40 όπερες και τα ιντερμέτζα. Ο Ορλαντίνι μαζί με τον Βιβάλντι θεωρούνται οι δημιουργοί του νέου ύφους της όπερας που κυριάρχησε στη 2η δεκαετία του 18ου αιώνα.
Η πρώτη επιτυχία του Όρλαντινι ήταν η όπερα " Αντιγόνη" που ανέβηκε σε πρεμιέρα στην Βενετία το  1718. Τον ίδιο χρόνο το ιντερμέτζο του " Il marito giocatore" ή το ίδιο με άλλο τίτλο " Serpilla e Bacocco" γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Δεν βρέθηκε ηχογράφηση για το έργο του Αντιγόνη.

Orlandini - Serpilla e Bacocco I

Pietro Andrea Ziani

   

Ο Pietro Andrea Ziani (1616-1684) ήταν ένας Ιταλός οργανίστας και συνθέτης. Ήταν οργανίστας στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Στα έργα περιλαμβάνεται το "L'Assalone punito" (1667) και οι όπερες "La recreazione burlesca" (1663), "L'invidia conculcata" (1664), "Cloridea" (1665), "La Galatea" (1667), "Antigone" κ.α.
Δεν βρέθηκε ηχογράφηση για το έργο του Αντιγόνη.

 

 Pietro Andrea Ziani: Assalone punito

P. A. Ziani: Dormite oh Pupille (διασκευή)

 

Niccolò Antonio Zingarelli   

 

Ο Niccolo Antonio Zingarelli (1752-1837) ήταν ένας Ιταλός συνθέτης, κυρίως όπερας, αλλά και θρησκευτικής μουσικής.
Από την αρχή της καριέρας του ο Τζικαρέλι συγκέντρωσε την προσοχή του στην όπερα. Ξεκίνησε με την όπερα "Montezuma"(1781). Στην όπερα "Antigone" (1790) ο συνθέτης υιοθέτησε κάποιες από τις αναμορφωτικές αρχές της γαλλικής όπερας. O Zingarelli έγραψε 37 όπερες ( Alsinda (1785), Il mercato di Monfregoso (1792), La secchia rapita (1793) κ.α. και την καλύτερη του όπερα "Giulietta e Romeo (1796), ενώ η τελευταία του όπερα ήταν η "Berenice, regina d' Armenia"(1811).

Δεν βρέθηκε ηχογράφηση για το έργο του Αντιγόνη.

Nicola Antonio Zingarelli - Il lamento dal Conte Ugolino

Zingarelli: Le Tre Ore Dell'Agonia de Nostro Sig. Gesu Cristo, 3. Quando morte coll'orrido artiglio

Arthur Honegger

 

O Arthur Honegger (1892-1955) ήταν ένας Ελβετός συνθέτης, γεννημένος στη Γαλλία. Το γνωστότερο έργο του είναι το Pacific 231 που το εμπνεύστηκε από τους ήχους μιας ατμομηχανής τραίνου. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνεται και η "Antigone" μουσική τραγωδία σε 3 πράξεις, σε λιμπρέτο  Jean Cocteau, βασισμένο στο έργο του Σοφοκλή.

Arthur Honegger: Antigone (1924/1927)

 

William Russo (musician)

From Wikipedia, the free encyclopedia

    

Ο William Russo (1928-2003) ήταν ένας Αμερικανός μουσικός της τζαζ. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες τζαζ και ενορχηστρωτής.

Δεν βρέθηκε ηχογράφηση για το έργο του Αντιγόνη.

William Russo - Three Pieces for Blues Band and Symphony Orchestra Op. 50 (1968), Parts 1 & 3

 

Η Άλκηστις του Ευριπίδη ως έμπνευση στη μουσική

Η Άλκηστις του Ευριπίδη
Περίληψη της τραγωδίας

Ανέβηκε το 438 π.Χ(1163 στίχοι)

Χορός: Γέροντες από τις Φερές.

Πρόσωπα:Απόλλων, θάνατος, θεραπαινίδα Άλκηστης, Άλκηστη,

Άδμητος, Παιδί Άλκηστης, Ηρακλής, Φέρης, θεράπων.

---

 

Ο Απόλλωνας είχε ζητήσει απ' τις Μοίρες να επιτρέψουν στον Άδμητο  να ζήσει 2 φορές σε περίπτωση που κάποιος άλλος τον αντικαθιστούσε στον θάνατο. Η γυναίκα του  η  Άλκηστη προσφέρθηκε σε αντίθεση με τους   γονείς του που δεν προσφέρθηκαν.

Το δράμα αρχίζει με τον Απόλλωνα και τον θάνατο που συναντιούνται  έξω από το σπίτι του Άδμητου. Ο χορός μπαίνει με στίχους ανησυχίας και θρήνου. Μια υπηρέτρια τους πληροφορεί ότι μέσα η Άλκηστη αποχαιρετά τους οικείους και το προσωπικό. Στη συνέχεια εμφανίζονται στη σκηνή οι δυο σύζυγοι. Ακολουθούν τα τελευταία λόγια και ο θάνατος της Άλκηστης.

Στη συνέχεια κάνει την εμφάνιση του ο Ηρακλής, ο σωτήρας του Άδμητου, για να τον επισκεφθεί. Ο Άδμητος για να τον φιλοξενήσει δεν του λεει τι συμβαίνει. Ετοιμάζεται η νεκρική πομπή, καθώς καταφθάνει ο Φέρητας (πατέρας Άδμητου)με δώρα για τη νεκρή. Μια έντονη λογομαχία ξεσπά ανάμεσα σε πατέρα και γιο. Και οι δυο κατηγορούν τον   άλλο για ταπεινή φιλοζωϊα. Η νεκρική πομπή και ο χορός αφήνουν τη σκηνή.

 Ο Ηρακλής που τρωγόπινε ευχάριστα, μαθαίνει την αλήθεια από έναν υπηρέτη. Ετοιμάζεται να τα βάλει     με τον θάνατο. Όταν ο Άδμητος επιστρέφει απαρηγόρητος, ο Ηρακλής    του    ξαναδίνει τη γυναίκα του. Τη  δίνει όμως σκεπασμένη, σαν ξένη, για να δοκιμάσει την πίστη του.

 Ύστερα οι σύζυγοι ενωμένοι ξανά, διαβαίνουν το κατώφλι του παλατιού για τη νέα ζωή.....

Παρακάτω δίδεται πίνακας με τους συνθέτες που έγραψαν όπερες, εμπνεόμενοι από την Άλκηστη του Ευριπίδη. Στον πίνακα δεν αναφέρεται το ημιτελές ομώνυμο έργο του Χαίντελ.
                           όπερα            συνθέτης                            προέλευση μύθου   πρεμιέρα

Alceste	J. B. Lully	Euripides, Alcestis	1674
Alceste	Nikolaus Adam Strungk	Euripides	1693
Alceste	Christophe Willebald Glück	Euripides	1767
Alceste	Anton Schweitzer	Euripides	1773
Alceste	Ernest Wilhelm Wolf		1780
Alkestis	Rutland Boughton	Euripides	1922
Alkestis	Egon Wellesz	Euripides	1924

 

1. Άλκηστις, όπερα του Κριστόφ Βιλιμπαλντ Γκλουκ.
 

Άλκηστις είναι ο τίτλος όπερας σε τρεις πράξεις του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βιέννη, στις 26 Δεκεμβρίου 1767 και 9 χρόνια αργότερα, μετά από μικρή τροποποίηση (αναθεώρηση), παρουσιάστηκε και στο Παρίσι, στις 27 Απριλίου το 1776.
Η επιτυχία του έργου χαρακτηρίστηκε κολοσιαία, αν και αρκετοί ήταν εκείνοι που υποδέχθηκαν το έργο με κάποια δυσμένεια, αποδοκιμάζοντας τον συνθέτη.
Η αξία αυτου του έργου είναι η λυρική μελοποιΐα στην πληρέστερή της έκφραση με αδιάσπαστη ενδόμυχη ενότητα μουσικής και δραματικής δράσης.
Οι δύο άριες που τραγουδάει η Άλκηστις στην α' πράξη: "Όχι, δεν είναι καθόλου θυσία" και "Θεότητες της Στυγός" θεωρούνται πολύ σημαντικές δημιουργίες. Τα μέλη του χορού στη β' πράξη θαυμάσια σε χρώμα και έμπνευση, ενώ στη γ' πράξη η άρια της Άλκηστης "Θεότητες αδυσώπητες!" ως και η άρια του Αδμήτου: "Άλκηστις στο όνομα των Θεών...." θαυμάζονται πάντοτε και παντού.

 Γκλούκ - Άλκηστις, εισαγωγή

 

Εισαγωγή από την όπερα του Γκλούκ "Άλκηστις"

 

Overture to Alceste by Christoph Willibald Gluck
Wiener Philharmoniker
Wilhelm Furtwängler, conductor

 Άρια "Θεότητες της Στυγός" με την Μαρία Κάλλας.

 

 

 Άρια "Όχι, δεν είναι καθόλου θυσία" (Non vi turbate) με την Anne Sofie von Otter

 

 

 

Άρια " Io non chiedo eterni dei" με την Anna Antonacci.

 

 

Anna Caterina Antonacci - Io non chiedo eterni dei - Alceste

 

 

 

2. Άλκηστις, όπερα του Ζαν Μπατίστ Λουλλί.

 

  Ο Ζαν Μπατίστ Λυλί (Jean-Baptiste Lully,  1632 -  1687) ήταν Γάλλος συνθέτης ιταλικής καταγωγής, ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εργαζόμενος στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Θεωρείται ο πατέρας του γαλλικού ύφους της Μπαρόκ μουσικής, αποκηρύσσοντας κάθε ιταλική επιρροή στη γαλλική μουσική του 18ου αιώνα.

 

Άλκηστις  ή ο θρίαμβος του Ηρακλή (Λουλλύ),
όπερα, λυρική τραγωδία με ποιητικό κείμενο του Quinauit και μουσική επένδυση του Λουλλύ (παρουσιάσθηκε στο Παρίσι το 1674)
Λυρική τραγωδία σε πέντε πράξεις και πρόλογο με ποιητικό κείμενο του Quinauit και μουσική επένδυση του Λουλλύ.
Το έργο αυτό παρουσιάσθηκε στο Παρίσι στις 19 Ιανουαρίου 1674.
Η "Άλκηστις" αποτελεί ένα από τα ωραιότερα μελοδράματα (όπερες) του Lulli αλλά το ομώνυμο έργο του Γκλουκ του οποίου η σύνθεση ήταν περισσότερο νεοτερίστικη την έκανε να λησμονηθεί.
Άξιοσημείωτο στο εν λόγω έργο η άρια: "Ο ήρως που περιμένω δεν θα ξαναγυρίσει" θεωρείται ως το πλέον εκφραστικό και συγκινητικό μουσικό τμήμα του.

 Jean-Baptiste Lully : Alceste, Prologue, 9 min.

 

Lully : Alceste Marche des Combattans en Rondeau,Menuet,Echos.

3. Άλκηστις, όπερα του Νικόλαους Άνταμ Στρουνκ, πρεμιέρα στο Αμβούργο το 1678.

Ο Nicolaus Adam Strungk (1640 – 1700) ήταν Γερμανός συνθέτης και βιολονίστας.
Αποσπάσματα από την όπερα του δεν βρέθηκαν. Παρουσιάζουμε όμως κάποια από τα έργα του για να εκτιμήσετε το μουσικό ύφος του.

Nicolaus Adam Strungk • Ich ruf zu dir, Herr Jesu Christ

Nicolaus Adam Strungk • Leucoleons Galamelite

4. Άλκηστις, όπερα του Άντον Σβάϊτσερ σε λιμπρέτο του Κριστόφ Μάρτιν Βιήλαντ, πρεμιέρα στην Βαϊμάρη το 1773.
Ο Anton Schweitzer (1735 - 1787)  ήταν Γερμανός συνθέτης και συνεργαζόντανε με την θεατρική ομάδα του Abel Seyler. Ήταν ένα ταλαντούχο παιδί και το πήρε στην προστασία του ο Δούκας της Saxe-Hildburghausen, ο οποίος τον έστειλε να σπουδάσει στον Jakob Friedrich Kleinknecht στο Μπαϋρόϊτ (1758) και μετά στην Ιταλία και τέλος τον έκανε αρχιμουσικό. Στα σημαντικότερα έργα του είναι η όπερα "Άλκηστις" (1773) που είναι μια από τις πρώτες γερμανόφωνες όπερες.

Αντον Σβάϊτσερ, άρια der ist nicht vom Schwiecksal ganz verlassen από την όπερα "Άλκηστις".

Δεν βρέθηκαν άλλα αποσπάσματα από την όπερα του Άλκηστη.

4. Handel : Alceste,  ημιτελής όπερα.

George Frideric (or Frederick) Handel ( born ως Georg Friedrich Händel, 1685  –  1759) ^.
Ήταν ένας Γερμανός συνθέτης του μπαρόκ, γεννημένος στην Γερμανία που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στο Λονδίνο. Έγινε πασίγνωστος για τις όπερες του, τα ορατόρια, τα ανθέμια και τα κοντσέρτα για όργανο.
Το έργο Άλκηστη, γράφτηκε ως συνοδευτική μουσική για το χαμένο έργο του Tobias Smollett, αλλά δεν παρουσιάστηκε ποτέ. Υπάρχει η εισαγωγή και τραγούδια (άριες) για τις πράξεις 1 και 4. 

Handel : Alceste συνοδευτική μουσική για ένα χαμένο θεατρικό έργο του Tobias Smollett.

Handel : Alceste, aria "Ευγενικέ Μορφέα, γιέ της νύχτας"

Handel : Alceste, aria " Enjoy the sweet Elysian grove"

 

 5. Rutland Boughton, Άλκηστη, όπερα (1920-22)

Rutland Boughton ( 1878 – 1960) ήταν ένας Άγγλος συνθέτης που έγινε γνωστός στις αρχές του 20ου αιώνα ως ένας συνθέτης όπερας και χορωδιακής μουσικής. Τα έργα του περιλαμβάνουν 3 συμφωνίες, αρκετά κοντσέρτα, τραγούδια, μουσική δωματίου και όπερες. Το πιο γνωστό του έργο ήταν η όπερα " Η αθάνατη ώρα" (The Immortal Hour). Επίσης η " Bethlehem " (1915) που βασίζεται στα παραδοσιακά κάλαντα των Χριστουγέννων ήταν πολύ δημοφιλής. Συνέθεσε 5 όπερες Arthurian mythos ( περιλαμβάνει 5 επί μέρους έργα - The Birth of Arthur (1909), The Round Table (1915–16), The Lily Maid (1933–34), Galahad (1943–44) and Avalon (1944–45) ), The Moon Maiden (1918); Alkestis (1920–22) και The Ever Young (1928–29).
Δεν βρέθηκαν αποσπάσματα από την όπερα Άλκηστη. Παρακάτω δίδεται ένα δείγμα της μουσικής του.
Act 2 Love duet from Rutland Boughton's 1924 Opera , The Queen of Cornwall', based on Thomas Hardy's play, 'The Famous Tragedy of the Queen of Cornwall',1923.

6. Ernst Wilhelm Wolf , Άλκηστης, όπερα.

Ο Ernst Wilhelm Wolf (1735-1792) ήταν Γερμανός συνθέτης. Το μεγαλύτερο μέρος από τα σωζόμενα έργα του είναι ενόργανη μουσική. Συνέθεσε τουλάχιστον 35 συμφωνίες, σώζονται μόνο 26, περί τα 25 κοντσέρτα τσέμπαλο/πιάνο, περισσότερες από 60 σονάτες και αναρίθμητη μουσική δωματίου. Επίσης έγραψε ένα μεγάλο αριθμό έργων σκηνής και θρησκευτικών έργων.
Αποσπάσματα από την όπερα Άλκηστη δεν βρέθηκαν. Παρακάτω δίδεται μια συμφωνία του για να εκτιμηθεί το μουσικό του ύφος.
Ernst Wilhelm Wolf - Symphony in C major

7. Egon Joseph Wellesz, Άλκηστη, όπερα.

 Ο Egon Joseph Wellesz (1885 – 1974) ήταν ένας Αυστριακός συνθέτης που γεννήθηκε στην Βρετανία, καθηγητής και μουσικολόγος, ιδιαίτερα κυρίως στο πεδίο της Βυζαντινής μουσικής. Η Alkestis, op. 35 (1924),είναι όπερα σε λιμπρέτο του Hugo von Hofmannsthal , βασισμένη στην τραγωδία του Ευριπίδη. Τα συνθετικά έργα του Wellesz ανέρχονται τουλάχιστον σε 112 με αρίθμηση opus και περί τα 20 χωρίς opus αρίθμηση.
Αποσπάσματα από την όπερα του Άλκηστη δεν βρέθηκαν. Παρακάτω δίδεται ως μουσικό δείγμα της γραφής του η πρώτη του συμφωνία.

Egon Wellesz Symphonie Nr. 1 Opus 102